Theatrical Releases

Gunnar to przykładny ojciec średniozamożnej norweskiej rodziny. Na pierwszy rzut oka ma wszystko: udane życie rodzinne, wygodny dom z dużym ogródkiem, samochód i dobrej klasy sprzęt. I choć wydaje się, że Gunnar nie ma powodów do zmartwień, to jednak daleko mu do pełni samozadowolenia. W tym wygodnym i poukładanym świecie za pieniądze można kupić wszystko, ale wszechobecny brak duchowości na dłuższą metę staje się nie do zniesienia...

PREMIERA 9 GRUDNIA 2011

Georgi - kierowca ciężarówki, wyjeżdża z rodzinnego miasta z ładunkiem towarów. Zmuszony do zjechania z autostrady gubi się w szczerym polu w głębi Rosji. Próbując rozpaczliwie odnaleźć właściwą drogę zostaje wciągnięty w spiralę szaleństwa i przemocy.

PREMIERA Z UDZIAŁEM SIERGIEJA ŁOŹNICY 4 LISTOPADA 2011

Kim tak naprawdę jest były szef Jukosu – Michaił Borysowicz Chodorkowski? Idealistycznie myślącym socjalistą, kapitalistą próbującym prowadzić niezależną politykę, a może zwykłym przestępcą? \"Chodorkowski\" przedstawia wnikliwy i prawdziwy portret byłego rosyjskiego oligarchy w oparciu o rozmowy z jego dawnymi współpracownikami, rodziną (matką i synem) i politykami, zarówno rosyjskimi, jak i zachodnimi (w tym m.in. z byłym szefem niemieckiej dyplomacji - Joschką Fischerem).

W 1808 roku ciemnoskóra dwudziestoletnia Saartjie Bartman wraz z angielskim opiekunem – Cezarem, opuszcza rodzime RPA, aby szukać zarobku w Londynie. Praca miała być łatwa i przyjemna. Saartije marzy o aktorstwie. Występuje jako Hottentot Venus w parateatralnych pokazach, prezentując swoje ciało brytyjskiej publiczności. Jej szczególny wygląd: duże pośladki i wargi sromowe, wzbudzają zainteresowanie. Początkowo pracuje pod opieką Cezara, występując w widowiskowych pokazach cyrkowych. Gdy jednak Cezar zostaje oskarżony o łamanie prawa w zakresie handlu niewolnikami, Saartije zostaje sprzedana, a jej nowym opiekunem zostaje Réaux. Po wyjeździe do Francji pokazy Hottentot Venus nabierają pikanterii, zmieniając się w egalitarną, perwersyjną, seksualną orgię.

„Neapol to miasto namalowane za pomocą dźwięków. A muzyka stanowi jeden z najważniejszych jego elementów” – mówi John Turturro, znany amerykański aktor i reżyser z włoskim rodowodem, jeden z ulubionych aktorów braci Coen. Odgrywa on w filmie rolę narratora, próbującego przedstawić widzom muzyczną duszę ukochanego miasta.

WEŹ UDZIAŁ W GRZE MIEJSKIEJ "GIRO DI PASSIONE" I WYGRAJ WYCIECZKĘ DO NEAPOLU

Samolubny, zblazowany, pozbawiony uczuć i skupiony na sobie czterdziestolatek pracuje jako kadrowy w jednej z największych piekarń w Jerozolimie. Pewnego dnia jego nieskalana zawodowa reputacja poddana zostaje próbie. W samobójczym ataku bombowym ginie jedna z pracownic piekarni – Julia, z pochodzenia Rumunka, a piekarnia zostaje oskarżona przez media o niehumanitarną i obojętną postawę wobec zatrudnionych w niej obcokrajowców. Kadrowy ma za zadanie załagodzić skandal. Musi zrehabilitować dobre imię firmy i oddalić stawiane wobec niej zarzuty.

Trzydziestoparoletni Junior (Gísli Örn Garðarsson) wraca wraz z przyjacielem Rupertem (Daniel Brühl) z Niemiec do rodzinnego domu na Islandii, którym okazuje się być stara przyczepa zaparkowana na Parkingu Królów. To tutaj, w całkowitej izolacji, mieszkają różni, rozczarowani życiem, ekscentryczni outsiderzy i odmieńcy. Wracając do rodzinnego domu Junior ma nadzieję, że ojciec pomoże mu rozwiązać tarapaty, w które popadł. Szybko jednak okazuje się, że rzeczywistość jest daleka od ideału, a plan nie idzie tak, jak sobie zażyczył. Powrót syna nie jest sielanką i wywołuje lawinę nieoczekiwanych zdarzeń, które zmieniają oblicze Parkingu Królów.

Filmowa podróż w krainę meskiej erotyki - rodzaj sensualnego, prowokacyjnego, a w wielu miejscach autobiograficznego i bardzo melancholijnego eseju, u którego źródeł tkwi chęć zrozumienia natury i sensu męskiej seksualności.

Natan ma pięć lat. Jest synem Meksykanina i Włoszki, którzy decydują się na rozwód. Lecz zanim do niego dojdzie, ojciec pragnie zaszczepić w swoim synu istotę kultury meksykańskiej - paternalizm. W tym celu jadą nurkować do Banco Chinchorro, jednej z największych raf koralowych na świecie, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ten wyjątkowy zakątek w Meksyku okazuje się być idealnym miejscem wypoczynku, a także doskonałą lekcją pozytywnego i troskliwego ojcostwa. To właśnie tam chłopiec spędzi z ojcem niepowtarzalne wakacje i otworzy się na świat, którego do tej pory nie widział i nie znał.

Każda rodzina ma swoją tajemnicę, pytanie tylko jak silnie ją skrywa. Z pozoru idealna i szczęśliwa rodzina. Matka i ojciec mieszkają wraz z trójką nastoletnich dzieci – synem i dwoma córkami – na obrzeżach miasta, w luksusowej willi z basenem i ogrodem. Otoczona wysokim murem posiadłość jest oddzielona od reszty świata, a młodzi ludzie nie wychodzą poza jej mury. Rodzice twierdzą, że kryją się tam poważne niebezpieczeństwa, a jednym z nich jest… kot, którego można odstraszyć szczekaniem.

PREMIERA 24 LISTOPADA 2011

Yves Saint Laurent to najsłynniejszy projektant XX wieku, twórca wyjątkowego królestwa mody, a także cennej kolekcji dzieł sztuki, wśród których znalazły się obrazy Picassa i Matisse’a, antyczne egipskie statuetki, jak również XVII-wieczne chińskie rzeźby i autoportrety. W filmie widzimy wzloty i upadki życia Laurenta: jego prace, kolekcje, kulisy długotrwałego związku z businessowym partnerem i kochankiem - Pierrem Bergém, a także kulisy podjętej wspólnie decyzji o sprzedaży ich wspólnej kolekcji dzieł sztuki. Odbyła się ona na specjalnie zorganizowanej aukcji, ktorą nazwano „aukcją stulecia”, bo zyski przekroczyły sumę kilkudziesięciu milionów dolarów.

\"Życie Jane\" to zachwycająca i niezwykle poruszająca dokumentalna opowieść o Jane Goodall - jednej z najwspanialszych i najbardziej wyjątkowych kobiet naszych czasów, znanej na całym świecie społecznej aktywistce, ikonie ekologii i badaczce zachowań szympansów.

Armadillo to nazwa wojskowej bazy operacyjnej, zlokalizowanej w prowincji Helmand w południowym Afganistanie. Stacjonuje w niej zazwyczaj około 170 brytyjskich i duńskich żołnierzy. Są wśród nich młodzi ludzie, traktujący wyjazd wojnę niczym przygodę, test lub wyzwanie, któremu nie da się oprzeć. Jednak w trakcie półrocznego pobytu w bazie zarówno ich osobowość, jak i charakter ulegają gwałtownej zmianie. Do wyjazdu na wojnę pieczołowicie przygotowują się w domach, a na miejscu, podczas dyżurów nocnych, oglądają na laptopach filmy porno i niczym mali chłopcy rozkoszują się życiem w żołnierskim plutonie. Jednak ich spontaniczna brawura trwa krotko i gwałtownie się kończy. Podczas walk z Talibami jeden z nich zostaje ranny, a jego przerażona twarz dowodzi, że ta wojna wcale nie jest chłopięcą zabawą w bohaterów lub też zwykłą grą w paintball. A wszystko dzieje się na oczach całego świata, który zdaje się nie reagować, przyjmując rolę niemego świadka wojennych zdarzeń.

Przez ponad 20 000 lat jaskinia Chauvet była kompletnie odizolowana od reszty świata w wyniku przysłonięcia olbrzymim blokiem skalnym. Jej wnętrze, przypominające wielkością boisko do gry w piłkę nożną, przedstawia zachwycające malowidła, pochodzące z epoki lodowcowej i prezentujące olbrzymich rozmiarów, prehistoryczne ssaki.
Od momentu odkrycia jaskini, zaledwie kilka osób miało do niej dostęp. Wspaniałe wnętrze, jakie skrywa jaskinia, pozostawało tajemnicą dopóki Werner Herzog nie sfilmował go w wersji 3D. Odsłonił tym samym przed naszymi oczami niezwykłe piękno i urok jednego z najbardziej niesamowitych i inspirujących miejsc na Ziemi.
"Jaskinia zapomnianych snów 3D" to pierwszy w historii artystyczny film nakręcony w technice trójwymiarowej!

W maju 1942 roku do warszawskiego getta przybyła ekipa filmowa Urzędu Propagandy III Rzeszy. Operatorzy pracowali przez miesiąc, rejestrując sceny z życia ulicy, pokazując skrajną nędzę i świat dobrze odżywionych, wchodząc do zabiedzonych podwórek i wykwintnych restauracji, kreując świat kontrastów i pracując nad "uchwyceniem żydowskiego charakteru". Zapis odnaleziono zaraz po wojnie, w archiwach filmowych nazistów. Przez lata uważano go za prawdziwy portret życia w warszawskim getcie.

Niepokorna outsiderka i buntowniczka Matylda odsiaduje pięcioletni wyrok za przestępstwo, którego wcale nie popełniła. W związku z pogrzebem matki pewnego dnia wychodzi na 24-godzinną przepustkę. Traktuje ją jak wyzwanie. Nie chcąc wracać do więzienia planuje ucieczkę, która ma gruntowanie zmienić jej życie. Plan jest prosty, ale na jego realizację ma tylko dobę. W tym czasie Matylda musi zmierzyć się z przeszłością i zrozumieć, że życie bywa czasem bardziej okrutne i nieprzewidywalne, niż nam się zdaje.
Film zdobył liczne nagrody i wyróżnienia, m.in. Specjalną Nagrodę Jury Konkursu Międzynarodowego za „Najlepszy scenariusz” oraz Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej FIPRESCI na 26. Warszawskim Festiwalu Filmowym.

Sauna jest jedynym fińskim słowem, które jest zrozumiałe na całym świecie. W świeckim społeczeństwie sauny są pozostałościami dawnych kultów - ich historia sięga niemal 3,5 tysiąca lat wstecz. Są miejscem oczyszczania ciała i ducha, w którym czas ulega zawieszeniu. W fińskiej saunie tworzy się atmosfera sprzyjającą męskim zwierzeniom.
Film otrzymał nagrodę główną Millennium Award na 7. Planete Doc Review w 2010 roku oraz jest fińskim kandydatem do Oscara w kategorii "najlepszy film nieanglojęzyczny" (jest to pierwszy w historii przypadek, aby film dokumentalny kandydował w tej kategorii).

Dzielnica Ajami w Jaffie jest tyglem kulturalnym - wybuchowym miejscem, w którym obok siebie żyją Żydzi, muzułmanie oraz chrześcijanie. Tragiczna w skutkach kruchość życia, a także konieczność wzajemnej koegzystencji kilku różnych narodowości i kultur jest codziennym doświadczeniem mieszkańców Ajami. Najbliżsi sąsiedzi okazują się być największymi wrogami. Nie ma zatem lepszego miejsca na pokazanie nie tylko kolizji, lecz także dążenia do zachowania wolności odmiennych od siebie kultur.
Film zdobył Złotą Kamerę na MFF w Cannes oraz nominacje do najważniejszych nagód filmowych, w tym Oscara i Europejskiej Nagrody Filmowej.

David, młody niemiecki filmowiec odkrywa, że jego idol, reżyser David Lynch, praktykuje medytację Maharishiego i wierzy, że jest ona drogą do spełnienia. Zapatrzony w mistrza filmowiec spotyka się z reżyserem, uważnie wsłuchuje się w jego słowa, uiszcza 2000 euro wpisowego i rozpoczyna przygodę z medytacją transcendentalną. Śmierci guru uruchamia problemy walkę o sukcesję i rozłamy wewnątrz ruchu. Władze nie życzą sobie tak niewygodnego świadka jak ekipa filmowa. David nabiera więc podejrzeń. Krok po kroku, stara się dociec prawdy o organizacji. Wędruje do kilku ośrodków TM, rozmawia z renegatami, podąża do świątyni, w której pobierał nauki Maharishi.

W wigilijny wieczór w małym norweskim miasteczku Skogli kilka osób, mimo przeszkód, próbuje odnaleźć drogę do domu na święta. Różnią się pod względem wieku i charakterów, ale łączy je jedno - chęć powrotu do domu z własnym bagażem życiowych doświadczeń. I choć dom traktowany jest tu symbolicznie - jako ostoja miłości i bezpieczeństwa - to dla wszystkich okazuje się być wartością najcenniejszą. "W drodze do domu" to najnowszy film twórcy znakomitych "Historii kuchennych".

Lato 1953 roku w Iranie tuż przed zamachem stanu. Amerykanie i Brytyjczycy chcą obalić rząd nowo wybranego premiera Mohammeda Mosadegha i na jego miejsce ustanowić rządy szacha Rezy Pahlaviego. W obliczu politycznego chaosu i ulicznych zamieszek cztery różne kobiety próbują odnaleźć własne miejsce na ziemi i odkryć głębszy sens ich życia. Dzieli ich wiele - społeczne pochodzenie, doświadczenie i życiowa pasja. Łączy natomiast jedno - silna wrażliwość i poczucie kobiecości, a także niezaspokojona potrzeba męskiej miłości.

"Zwycięzca" to monumentalna, poruszająca i urzekająca siłą wyrazu opowieść o ciemnych kulisach władzy i życia Benito Mussoliniego oraz jego tajemniczym miłosnym epizodzie z Idą Dalser (w tej roli znana włoska aktorka Giovanna Mezzogiorno). Bellocchio postanowił przywrócić światu historyczną prawdę i pokazać ją w formie wyrafinowanego estetycznie obrazu z urzekającą ścieżką dźwiękową, wspaniałymi zdjęciami i doskonałą grą aktorów. Film zdobył nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej i walczył o Złotą Palmę na festiwau w Cannes w 2009 roku.

Zagotować, usmażyć, pokroić, posiekać, poćwiartować, wypatroszyć ? zaskakujące jak język kuchni przypomina niekiedy określenia z pola walki. Właśnie kuchnię i wojnę w nieoczekiwany sposób łączy film ?Kucharze historii?. Możemy się przekonać, jak bardzo niedoceniana jest rola tych, którzy zajmują na scenie wojny miejsca daleko w tyle, choć mają poważne zadanie: napełnić ogromny brzuch armii. Bohaterami filmu ?Kucharze historii? są wojskowi kucharze ? dla nich nie ma raczej miejsca w podręcznikach historii. Okazuje się, że kuchnie polowe odgrywają w czasie wojen nie mniejszą rolę niż czołgi i karabiny, a zaspokajanie apetytów żołnierzy może mieć przemożny wpływ na losy świata. Bo jak mówi jedna z bohaterek filmu ?Dobrze najedzeni żołnierze wysadzają innych w powietrze o wiele lepiej niż zwykle?.

W 2005 roku Serge Bromberg, producent filmowy, wielki pasjonat kina, specjalista restauracji starych filmów, szperając w archiwach, trafił na 185 pudełek z taśmami filmowymi "Piekła", niedokończonego filmu Henri-Georgesa Clouzota z Romy Schneider w roli głównej. Pracował na tym materiałem przez 4 lata. I na jego podstawie zrealizował dokument, w którym oprócz obszernych cytatów z filmu, zamieścił wywiady ze współpracownikami reżysera - Costą Gavrasem, Bernardem Storą i Williamem Lubtchanskym.

Aaron, szanowany czterdziestoparoletni członek żydowskiej gminy, wiedzie spokojne i poukładane życie w ortodoksyjnej dzielnicy Jerozolimy. Wraz z żoną Rivką oraz czwórką dzieci mieszka nieopodal koszernego sklepu mięsnego, który sam prowadzi. Praca wypełnia mu niemal całe życie. Czas wolny spędza na modlitwie lub z rodziną. Utartą i rutynową codzienność przerywa Ezri - dziewiętnastoletni student, który nieoczekiwanie odwiedza sklep Arona. Ten postanawia go zatrudnić i otoczyć ciepłem oraz przyjacielską opieką. Jednak z czasem to pozornie ojcowskie uczucie przeradza się w żarliwą namiętność i pożądanie, od którego nie sposób wręcz uciec.

"Zagubieni w miłości" to jeden z najbardziej abstrakcyjnych obrazów Patrice?a Chereau. Film jest ciekawym eksperymentem. Pozbawiony początku i zakończenia zbudowany został z luźnych, kontrastowych, nieco surowych i ostrych kolorystycznie ujęć, połączonych ze sobą w sposób spontaniczny i alogiczny. Forma przypomina zdjęciowy album, co okazuje się zabiegiem celowym i przemyślanym. Chodzi tu bowiem nie tylko o podkreślenie abstrakcyjnej sytuacji bohaterów, ale przede wszystkim o oddanie wrażenia zagubienia w świecie, w którym dominuje samotność, chaos, miłosne wyobcowanie i brak uczuć.

"Boso, ale na rowerze" to zaskakująca i oryginalna kombinacja tragikomicznego romansu, czarnego humoru i zimnego cynizmu, połączonego z klimatem muzyki Roya Orbisona. Wiele scen ma charakter komiczny, a nawet absurdalny, ale wszystko podszyte jest tu głębszym znaczeniem. To nie tylko czysty sarkazm, ale raczej tragikomiczna radość przez łzy. Strobbowie to głównie hazardziści, pijacy i kobieciarze, żyjący w atmosferze błogiego lenistwa, nieróbstwa, kłótni, a przede wszystkim zakrapianej alkoholem wyśmienitej i szalonej zabawy. Absurdalne pomysły są tu na porządku dziennym, a im bardziej szalone, tym lepiej, bo wszyscy realizują je z większym zapałem.

Zaczęło się skromnie - w 1976 roku jedna z lokalnych stacji pokazała późnym wieczorem teleturniej, w którym po każdej poprawnej odpowiedzi obecna w studio gospodyni domowa zdejmowała kolejną część swojej garderoby. Następnego dnia do stacji telewizyjnej wpłynęły skargi od miejscowych przedsiębiorców, bo większość oglądających program mężczyzn, nazajutrz spóźniła się do pracy. Wydarzenie to pokazało przyszłość telewizji. Jej głównym przekazem stała się zabawa. A najlepszą zabawę włoskiej widowni telewizyjnej zapewniają tłumy roznegliżowanych kobiet.

Ołów, kadm, azotyn, nitryt, rtęć, pestycydy, wzmacniacze smaku, przeciwutleniacze, konserwanty - to nie przepis na mieszankę wybuchową, to tylko niektóre ze składników przeciętnego obiadu, składającego się z zupełnie normalnych produktów: fasolki, kiełbasek, chleba, sera, wody... Nie zdajemy sobie sprawy, w jaki sposób i przy użyciu jakich chemikaliów produkuje się dziś żywność. Francuski rolnik uprawiający jabłka stosuje przeciętnie 32 preparaty chemiczne, zanim zbierze plon. Wśród nich są pestycydy, nawozy, środki do tępienia pasożytów i chwastów oraz wiele innych, zazwyczaj wysoce niebezpiecznych substancji.

Któż nie marzył kiedyś o byciu gwiazdą rocka, założeniu zespołu, graniu na elektrycznej gitarze? Muzyka porusza, inspiruje i rezonuje w nas. Jednak gdy struny szarpią są The Edge (U2), Jimmy Page (Led Zeppelin) i Jack White (The White Stripes), czyni ona coś więcej. Z tego założenia wychodzi reżyser "Będzie głośno" - Davis Guggenheim, twórca nagrodzonej Oscarem "Niewygodnej prawdy".